เมื่อคืนนี้อ่านแจ๊ปสอบย่อยบทที่ 5 เกือบจะไม่จบ55+ มัวแต่นั่งบ้าป๋าฮันอยู่ได้ ..เรานี่ไร้สาระจริงๆ เลย..มาจบจริงๆ ก็เกือบเช้าแนะ อ่านแล้วหลับ อ่านแล้วหลับ... เหอๆ แต่ก็นะ...ยังดีกว่าไม่ได้อ่านละกัน

เราถือว่าเราเป็นคนที่โชคดีนะที่เวลาอ่านอะไรแล้วจำง่าย แค่รอบเดียวก็จำได้แล้ว...แต่ถ้าเป็นพวกประวัติศาสตร์ สังคม อันนี้ก็ต้องใช้เวลาหน่อย ยิ่งพวกวิชาที่ไม่ชอบ อ่านยังไงก็ไม่เข้าหัวเลยอะ พยายามแค่ไหนก็เถอะ ....

 อย่างเช่นตอนที่เราบ้าอาจารย์สอนภาษาจีนตอนปี1 ช่วงนั้นจีนก็จะฟีเวิร์สุดๆ แบบว่าเราอยากให้อาจารย์ชม..หรืออาจะไม่ต้องชมก็ได้ ประมาณว่าอารมณ์คนมันแอบปลื้มอะนะ ก็ต้องพยายามให้คนที่เราปลื่มสนใจใช่ปะ ช่วงนั้นคะแนนจีนเลยดีเป็นพิเศษ ประมาณว่า เต็ม 30 ได้ 29.5 ประมาณนั้น เหอๆ

ยังว่าละนะอะไรที่เราชอบ...เราก็มักที่จะทำได้ดี..คิดว่ายังงั้นนะ

 ---------------

เมื่อคืนนี้ ฝันว่าได้ไปดูคอนแอสเอ็ม...

ถึงจะเป็นแค่ฝัน แต่เราก็ดีใจมากๆ เพราะว่าในนั้นมันมีป๋าฮัน อิอิ....เป็นอะไรที่จิพรปลื้มสุดๆ ประมาณได้เจอกับรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดในโลก ... ถึงจะพูดไปก็ไม่มีใครเชื่อเราหรอก แต่เรามั่นใจว่าเราเป็นคนที่ฝันแม่น 55+  รอวันคอนจริง แล้วจะรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อิอิ...งานนี้ป๋าฮันฟีเวอร์แน่นอน＾＾

--------------

ช่วงนี้อยากจะบอกว่าเราอึดอัดมากๆ เลย

ทำไมคนเราถึงได้แตกต่างกันขนาดนี้นะ ทั้งๆ ที่เราพยายามทีจะเข้าใจแล้ว...แต่ท้ายที่สุดคนที่ไม่เข้าใจอะไรเลยก็คือตัวเราสินะ....

อึดอัดจนแทบไม่อยากจะมองหน้า....เราพยายามทำในสิ่งที่เราเชื่อว่ามันถูกต้อง...เราพยายามยิ้ม..แม้ข้างในเราท้อแท้ และเหนื่อยแค่ไหนก็ตาม...ทำไมต้องทำให้เราเห็นถึงความอ่อนแอ..ต้องการความเห็นใจ..หรืออะไรกันแน่！！

คนที่ไม่พยายามช่วยตัวเองเลย แม้แต่นิดเดียว เอาแต่บ่นว่า ทำไมๆๆ โยนความผิดของตัวเองไปให้กับคนอื่น ...คนอย่างนี้เราสมควรที่จะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือหรือเปล่า...เราไม่ใช่คนที่ดีมากขนาดนั้น...และเราก็ไม่ใช่คนใจร้ายใจดำ...

ระหว่างคนที่พยายามทำทุกอย่างด้วยตัวเอง แม้จะลำบากแค่ไหนก็สู้ ไม่เคยแสดงถึงความอ่อนแอ และบ่นหรือโทษนอื่น...กับคนที่ทำทุกอย่างไม่เต็มที่..สักแต่พูดว่าได้ทำแล้ว..แต่จริงๆ ไม่ได้ทำอะไรเลย

...สิ่งต่างๆ เหล่านี้มันทำให้เรารู้สึกเหนื่อยใจ...อึดอัดจนแทบจะระเบิดให้ได้เลยสิ！！